خیلی وقته ، خیلی ، که می خوام یه پست برای دل خودم بنویسم ولی تجربه ای که در این مورد دارم مانع میشه که این کار رو بکنم .

چند بار برای خودم نوشتم و عکس العمل هایی که از جانب دوستان دیدم من رو پشیمون کرد .

نمی دونم چرا ، ولی اوضاع و احوال جوریه که تملک هیچ چیزی رو نمی تونی اطمینان داشته باشی که صد در صد داری .

همین وبلاگ یک نمونشه . که اگه راحت بودم خیلی چیزها می نوشتم .

چند بار این کار رو کردم و مثل چی پشیمون شدم .

یه مدتیه که وبگردی هم دیگه مثل سابق نیست . انگار به انتهاش رسیدیم دیگه .

سایتهای جالب  و متنوع تکراری شدن .

مطالب جدید کم شده . توییت همه رو به خودش سرگرم کرده .

شاید دیگه با بودن توییتر ، نیازی به چت روم ها نباشه !

این هم یه استفاده نادرست دیگه که ما از امکانات می کنیم .

وقتی در گوگل به دنبال چیزی سرچ می کنم کمتر جدیدش رو پیدا می کنم .

شاید تقصیر خودمه که ته این اینترنت رو تقریبا در آوردم .

به وبلاگهای دوستام سر می زنم .

دریغ از چند تا مطلب که یه خورده تنوع داخلش باشه .

خودم هم خجالت می کشم بخوام یه شعری ، چیزی  روی وبلاگ بزارم . به نظرم تکراری شده . وبلاگ نویسی که نباید یک عادت باشه .

زندگی یه جورایی بر مدار یک نواختی افتاده برام .

حتی دلتنگی هام هم داره یکنواخت میشه .

این دیگه خیلی بده .

یکنواخت شدن دلتنگی ها یعنی کم کم به دست فراموشی سپردن عاملش.

نمی خوام به این درد مبتلا بشم .

می دونید بعضی دردها با اینکه همونطور که میگیم درد هستند ولی شیرینند .

از این به بعد می خوام یه خورده بیشتر بنویسم