خاطره نویس نیستم ، از صبح به این فکر بودم که یه خورده امروز راجع به افزونه های فایرفاکس بنویسم .
بعد به فکر داستانی افتادم که خیلی دلم می خواد روی وب بزارمش ولی یه خورده این دست اون دست می کنم .
ولی هیچ کدوم نشد .
دلم گفت بنویس .
دستم به فرمان من نیست تا بنویسه اونچه که در دلم میگذره .
دایره محیطی اطرافم رو خیلی کوچیک کردم .
دیگه فکر کنم با خودم هم درددل نمی کنم .چه برسه به اینکه جایی و با کسی بیان کنم .
دوستی می گفت عادت کردم به اینکه به خودم بگم این نیز بگذرد ،
وای به حال ما که این جور تسلیم شرایطیم .
چی بگذرد؟ ، واقعاً برام دردآور بود شنیدن این جمله .
همیشه راه حلی هست . راه فراری هست .
کوچه بن بست هم راهی به بیرون داره ، اون هم رد شدن از روی دیواره .
چرا این کار رو می کنیم .چرا باید بگیم این نیز بگذرد .
این عمر ماست ، روزها و شبهای عمر ماست که می گذرد .
من یک بار زندگی می کنم و دوست دارم تا جایی که می شود و به کسی آسیبی نمی رساند
آنگونه زندگی کنم که می خواهم ، این حق طبیعی منه
فایدش چیه که پای عبور از روی دیوار باشی ولی وقتی پای دیگه لنگ میزنه و وزن خودش رو هم نمی تونه تحمل کنه
چاره ای جز توقف و ایستادن زیر دیوار نیست ...
زیر دیوارم .
با حسرت بهش نگاه می کنم .حسرتی به دلم موند می دونم که اگه یه خورده همت می کردم می تونستم با صدای بلند بخندم .طوری که سینه ام از شدت خنده سوزش بگیره.
ولی الان با حسرت می بینم که نه تنها از دیوار نگذشتم که تازه ، پای دیگه من رو هم ازم گرفتن .
وای...

چشم تو با هر نگاهش یه قیامت می کنه

فکر نکن دلم به دوری تو عادت می کنه

خاطرات تو همیشه توی خاطر منه

آرزوی من ...

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را به روی اشکی
از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم چرا رفتی ؟
نمی دانم چرا شاید خطا کردم
و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی
نمیدانم کجا؟ تا کی؟ برای چه ؟
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت
تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود
بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد
من بی تو هزاران باردرهر لحظه خواهم مرد
کسی حس کرد من بی تو
تمام هستی ام از دست خواهد رفت
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام ، برگرد
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از اینهمه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو
در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمیدانم چرا؟ شاید به رسم پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت
دعا کردم

چون می گذرد غمی نیست .
اگر هم هست باید ادامه داد . راهی برای بازگشت نیست .
زندگی رو این طور ساخته اند .
یک روز می آیی و روز دیگری می روی ، آنچه که می ماند شاید خاطراتی از ما باشد  که لبخندی تلخ را بر لبان دوستان بنشاند .
هر چه که بدویی و هر چه که بیشتر مال و ثروتی اندوخته کنی و هر چه به گمان خود به این وسیله ( دک و پز عالی ) احترام برای خود بخری باز هم چیزی که از تو می ماند
عشقیست که از تو در دلها باقیست .
عاشق باش و با عشق زندگی کن .
عشق به همه زیبایی های خدا .
عشق به لبخندی کوچک که با دیدن تو بر لبان نقش می بندد .
عشق به قول و قرارهایی که باید همیشه به آن پایبند بود .
محبت کن ، به هرکسی که لایق آن است .
محبت گنجیست پایان ناپذیر ، پایانی ندارد ، پس دریغ نکن .
دوست داشته باش و در جواب دوست داشته شدن خود توسط دیگران فروتن باش
سوء استفاده گر نباش ، هیچ وقت اعتمادی که از بین رفت بر نمی گردد .
زندگی رسم ساده ایست . فقط باید بگذاری تا مقداری هم خودش جهتش را پیدا کند .
امروز با هم بودن را تجربه می کنیم و شاید فردا به یاد هم بودن را
پس امروز را بیا زیبا زندگی کنیم
به حرمت خاطرات فردا

مدتهاست که برای نوشتن پست جدید در یک چندراهی قرار گرفتم ، در ذهنم چیزی می گذرد ولی نمی خواهم بر زبان بیاورم .پس از چیز دیگری می نویسم
ولی همچنان حرف دلم ناگفته مانده . گفتم که بعضی حرفها برای نگفتن است .
می خواهم از دوستی بنویسم و لاغیر .
رابطه ای بدون هیچ گونه چشمداشت و منفعت خواهی نامعقول .
ارتباطی دوطرفه و زیبا .
هیچ وقت فکر کرده اید که دوستان واقعی از نظر ظاهری چه شناسه هایی دارند ؟
آشنا ترین و ظاهری ترین آنها شاید این چند موردی باشد که برای شما بر میشمرم :
از دیدن هم شاد می شوند و با کلمات قلمبه !! و دهن پر کن همدیگر را خطاب قرار نمی دهند .
از ایستادن در کنار هم حس لذت وآرامش دارند و این از چهره آنها مشخص است .
حرفهایی برای گفتن به هم دارند که نمی توان با صدای بلند در جمع بیان کرد .
از دیدن چهره هم لبخندی بر لبانشان نقش می بندد .
شاید در بعضی مواقع دقایقی پر از سکوت را در کنار هم بگذرانند ولی این سکوت ظاهریست ، ارتباط بین آنها مثل امواجی نامرئی بر قرار است .
شاید اینها نشانه ایی ظاهری از یک دوستی و محبت باشه .
وقتی چنین رابطه ای باشد . سعی در حفظ آن بسیار لازم و ضروری است.
چرا باید به فکر برهم زدن آن باشی .
اتفاقی که برای من افتاد .
دلیلی برای آن نیافتم و هر روز سردرگم تر می شوم .
به خاطر از دست دادن دوست خود بغضی در گلو دارم که نمی خوام به او اجازه خروج دهم .نمی خواهم آخرین نشانه دوستیم را با او از خود دور کنم .
آری ، یکی از نشانه های یک دوستی این است که به خاطر از دست دادن یک دوست بتوانی گریه کنی .
ماهی است که بغض در گلو دارم و افسرده ام . بغضی که تا پرده چشمم می اید و اجازه خروج پیدا نمی کند .

دسته بندی :آهنگی حزین برای دل من  و گاه نامه های من